En met al die weekendjes weg  in ons kleine campertje willen we ook wel weer eens in een mega camper vakantie houden. Maar ja, met een mega camper kun je nou eenmaal in Nederland niet goed rijden dus we hebben besloten om wéér naar camperland nr. 1 te gaan; de USA. ook dit jaar met meerdere mensen, deze keer gaan Jan en José mee met ons. Zij wilden graag nog een keer naar de westkant van de US en laat dat nou net het deel zijn waar ook wij graag nog een keer heen willen.

Jammer genoeg zit ons reisje naar Barcelona er alweer op, we zijn intussen alweer thuis. De laatste Blog schreven we op onze voorlaatste volle dag in Barcelona. Donderdag avond zijn we naar ons inmiddels favoriete cafe gegaan. Het cafe met op elke tafel een eigen professionele biertap. Zelfs na 3 of 4 keer hier te zijn geweest gaat het biertappen ons belabberd af, we tappen geen mooie biertjes. Maarja met een beetje geduld komt alles goed en laten we ze smaken. We belanden eigenlijk weer iets te laat in bed en zijn wederom te laat voor ons ontbijt.

Hoi, zijn we weer. De vorige keer mailden we dat we naar Girona zouden gaan met de trein. Dit plan is iets bijgesteld, we zijn met de metro, trein, bergtreintje en funiculair naar het klooster van Montserrat gegaan. We waren tegen alle regels in dus vroeg wakker op dinsdag ochtend. De treinreis naar het dorpje duurt anderhalf uur, waarna we dus met een bergtreintje naar het klooster gaan. Het klooster is er neergezet vanwege een verschijning van Maria of iets dergelijks, we geloven er niet zo in. Het is ook wel toeval dat het klooster op een prachtig punt in de rotsachtige bergen is gebouwd.

Het is nu maandag 29 maart, we lopen intussen al een paar dagen in Barcelona rond te sjouwen. Afgelopen donderdag waren we beiden de hele dag vrij, dus lekker aanrommelen. Rond een uur of 2 werd de tas ingepakt en gingen we op pad, met de trein naar Schiphol. Handig hoor, in de Stationsstraat wonen. Na een wat rommelig vluchtje en wat te lang in de trein kwamen we met een klein om weggetje bij ons hotel aan. Prima hotelleke hoor, op 10 minuten lopen van La Rambla.

Meteen 's avonds maar even wat tapas proberen. Op zich smaakten ze prima, maar er bleek toch iets in te zitten wat Syl niet helemaal kon verdragen. Waarschijnlijk waren er wat kleine stukjes van een pijnboompitje blijven zitten, ondanks dat de uitbater maar bleef ontkennen. Deze eerste kennismaking met de beroemde Spaanse tapas resulteerd in een lange nacht, we moesten even naar het ziekenhuis voor een spuit van het een of ander. Het zustertje aldaar vond ons blijkbaar aardig want ze lieten ons een paar uur wachten. De spuit was vrij snel gezet en Syl werd al snel minder rood. Maar ter controle moesten we nog even blijven hangen. Al met al lagen we bijna 24 uur nadat we waren opgestaan weer in ons bedje.