Pristina - Trebinje

Omdat we weer eens niet goed voorbereid op pad zijn weten we niet dat 27 mei een belangrijk feestdag is in Kosovo. Alle winkels en restaurants zijn dicht, we overleven de eerste uren in Pristina op een handje pinda's. De wandel tour ging dus niet door, wij keren weer terug naar huis na een paar kilometers slenteren. 'S middags op het warmst van de dag wandelen we naar het standbeeld van Bill Clinton. Bill Clinton was in 1999 betrokken bij het stoppen van de Servische onderdrukking en etnische zuiveringen in Kosovo. Nog steeds is hij hier een nationale held.

Eigenlijk moet Madeleine Albright als de held worden gezien, zei heeft namelijk Bill overgehaald om op te treden. Madeleine wordt hier ook wel 'Moeder van Kosovo' genoemd, ze heeft een eigen plein in Pristina. Kosovo is pas in 2008 een onafhankelijk land geworden en is hiermee het jongste land van Europa. Echter, Servië en een aantal andere landen erkennen Kosovo niet als onafhankelijk land. Er is nog een weg te gaan voor dit jonge land met z'n jonge inwoners.

Na de erg warme wandeling moeten we even bijkomen. Als we weer fris en afgekoeld zijn is het wel tijd om wat te eten, ondanks de feestdag zijn inmiddels wat zaken open. Op de winkelstraat van de stad vinden we een terras dat al een tijdje uit de zon is en al is afgekoeld, hier is het goed te doen bij 28gr. Het eten blijkt zeer matig en de prijs het hoogst tot nu toe. Er komen bedelaars en sigaretten verkopers langs onze tafel, terwijl we zitten te eten! Naast ons zit een man continue te bellen op de speaker. Hoera voor de vooruitgang? Jammer genoeg geen restaurant katten in Pristina.

Op de laatste dag in Pristina en Kosovo willen we de Bazaar bezoeken. Dit doen we uiteraard weer wandelend en deels door een park. Zodra we het park uitlopen en het Bazaar deel van de stad in gaan gaat het regenen. Naar een terras hoef je nooit te zoeken dus nemen we plaats onder een luifel om even te schuilen onder het genot van een bakkie koffie. Het lijkt wel of mensen in deze regio geen last hebben van herrie om zich heen. Overal en altijd is er geluid, auto's, muziek, gesprekken, toeteren. En altijd heel luid, zo ook nu, er komt een moeder met kind naast ons zitten die een telefoon aan de reiswieg heeft gemonteerd waar een enorm kabaal uitkomt. Om het kind rustig te houden denken we, op ons werkt het averechts. 

Als het weer droog is wandelen we verder door het oude wijkje, naar de grote moskee. Een mooi en relatief rustig plekje. Op zoek naar de lokale markt wandelen we door een rommelige wijk met vuil op straat en heel veel kleine winkeltjes. De markt is net zo rommelig. Alles staat kris kras door elkaar en als bescherming zijn er allerlei verschillende zeiltjes gespannen tegen zon en regen. Hier is het dan weer opvallend rustig. Het heeft toch weer iets weg van een Indonesische of Arabische markt. Ook hier rookt iedereen, echt iedereen. Op de markt is een stand die een hele wand aan pakjes sigaretten heeft. We vermoeden dat het een soort zwarte markt voor tabak is. Het is leuk om weer eens op zo'n heel eigen plek rond te kijken. Als het weer begint te regenen stappen we een willekeurig tentje binnen waar we burek met kaas en vlees bestellen. Dit is een van de beste bureks, het filo deeg is knapperig en erg smaakvol. We krijgen er een bekertje lichtzure drink yoghurt bij wat perfect bij de smaak van de wat vette burek past. De volgende stop is een souvenir winkel, we hebben nog geen magneet van dit land. Er is wel weer genoeg gewandeld, dus terug naar huis waar we alvast wat spulletjes inpakken voor de reis van morgen.

In ons 'eigen' wijkje met vooral jongeren gaan we aan het einde van de middag  heerlijke huis gemaakte tagliatelle eten in een sfeervol restaurant. Syl besteld een Margarita, een cocktail kost hier €5, dus dat is best leuk voor een keer. Het laatste avondje in Kosovo vermaken we ons door te bankhangen voor de TV, dat hebben we wel verdient na 4 weken reizen. Tijdens deze roadtrip hebben we 3 landen bezocht die we niet kenden.  Noord-Macedonië was heel plezierig, Albanië vonden we erg leuk en divers, Kosovo heeft ons niet geraakt. We doen met deze korte omschrijving alle landen tekort, maar uitgebreidere tekst vind je in de andere blogs.

Vrijdag is een reisdag van ongeveer 400km. Als we Pristina uit zijn neemt Pat de verkeerde afslag waardoor we een andere route nemen dan bedacht. In plaats van een korte bergroute direct Montenegro in, rijden we eerst een groot stuk door Albanië over soms zeer slechte wegen waar we stappoets rijden. In Podgorica, de hoofdstad van Montenegro lunchen we waarna we al vrij snel verwelkomt worden in Srpska. Srpska blijkt het deel van Bosnië en Herzegovina wat de Servische Republiek genoemd wordt. Dit is het 10de land dat we op deze roadtrip bezoeken. De grens tussen Montenegro en Bosnië ligt op een bergpas met hele mooie uitzichten. Vanaf de grens is het nog 45 minuten rijden naar ons volgende appartement in Trebinje. We hebben er dan al 9 uur opzitten en geen puf meer om het oude centrum van deze plaats te gaan bekijken. De komende week hebben we nog 3 van deze lange ritten, maar niet meer bergachtig, dus dat zal een stuk relaxter rijden.

Zaterdag zijn we wel weer redelijk bijgekomen van de rit van gisteren. We gaan naar het Hercegovačka Gračanica klooster, het staat op een heuveltje. De Crkvina heuvel heeft een wijds uitzicht over Trebinje en de bergen rondom. De kerk van het klooster is van 2000, dus eigenlijk nog splinternieuw. Van binnen is elk plekje beschilderd zoals we dat eerder hebben gezien in Servisch Orthodoxe kerken. Op het terras in net klooster met uitzicht over de stad drinken we een bakkie. Het is 's ochtends al warm, dus doen we andere kleding aan en wandelen naar het oude centrum van Trebinje. Het is een korte wandeling door een park met veel bomen en dus schaduw. Het oude deel is omgeven door een muur en via een paar poorten kun je de stad in. Het heeft iets weg van de kust steden in Kroatië en Montenegro zoals Split of Budvar, maar dan heel klein. De gebouwen en straten zijn wit gekleurd, er zijn niet veel bomen en omdat dit deel ommuurt is staat er geen wind waardoor het hier nog wat warmer lijkt. Op een van de vele terrasjes eten we een salade en dan hebben we ook meteen alles binnen de muren gezien.

Op een pleintje, wel met bomen en schaduw is een markt waar Syl olijfolie koopt. Dit verkopen ze hier zonder enige beschrijving in plastic waterflessen. Het ziet er amateuristisch uit, dus misschien is het heel lokaal. Hoe het smaakt weten we niet. We wandelen nog een stukje langs de rivier en om het ommuurde centrum heen. Eenmaal terug in het appartement rusten we wat en koopt Pat nog even een korte broek bij de lokale supermarkt. Later in de middag wandelen we weer terug naar het oudere deel van het stadje en doen we een kroegentocht. Het zijn er weer 3 geworden, bij de laatste eten we ook wat. Deze roadtrip lijkt inmiddels meer op een culinaire trip, we wandelen en rijden van lunch naar diner en dat in repeat. Toch wel prettig als de kosten van uitgaan zo laag zijn. Net betaalde we nog €1,75 voor een halve liter bier.

Morgen rijden we naar Hrvatska