Tirana, de hoofdstad van Albanië

Vanuit Berat is het maar 100km naar de hoofdstad van Albanië, Tirana. Natuurlijk doen we daar weer een paar uur over met in het begin een weg door wonderschoon landschap. Het klinkt raar, maar we vinden het iets weg hebben van Indonesië. De huizen, infrastructuur, het groen en de trapsgewijze verbouwing lijkt er iets op. Onderweg drinken we een bakkie koffie waar we €1,50 voor betalen en we krijgen er ook nog een flesje water bij. Dat is dus de totaal prijs. Na de bochtige wegen door het mooie heuvelland komen we in Elbasan aan waar Syl een leuk restaurant heeft gevonden. Hier geen toeristen, maar vooral gezinnen. Het eten is weer goed, deze keer wel met vlees.

Terwijl we hier zitten wordt er een fietstour met gids door Tirana geboekt voor vrijdag, dat is morgen. Er kan zelfs via iDeal betaald worden. We wisten wel dat iDeal overgaat naar Wero, maar niet dat het al zou werken buiten Nederland, heel handig en we hoeven onze creditcard gegevens niet achter te laten.

Om 1 uur staan we al bij de parkeergarage die is ons aanbevolen, het is er super krap. We worden netjes geholpen door een paar mannetjes. Ze parkeren onze auto zelfs om er daarna een andere voor te zetten, gejat worden kan zo niet. Hoe we hier weer uitkomen en wat parkeren voor 2 dagen kost weten we niet.

Er is weer een filmpje naar ons gestuurd om de ingang van het appartement te vinden, heel handig eigenlijk en we vinden het zonder moeite, met alleen de nodige bagage. Het appartementje is keurig, maar het gebouw ziet er niet uit aan de buitenkant, er lopen honderden kabels oever de straat en langs de gebouwen, het lijkt ons nogal storing gevoelig. We krijgen het op de heupen en willen meer van de buurt Blloku zien, het schijnt een hippe wijk te zijn waar we logeren. Het deel waar we doorheen lopen is niet erg hip te noemen. Er worden wel nieuwe hoge en moderne flats gebouwd en er rijden auto's rond die waarschijnlijk meer hebben gekost dan ons huis. We komen bij de piramide van Tirana, het diende na de bouw als museum voor de overleden communistische leider Hoxha. Inmiddels is het door een Rotterdams architecten bureau aangepast en word het voor allerlei doeleinden gebruikt.

Later in de middag wandelen we naar een brouwerijtje voor een biertje. In eerste instantie ziet het er best leuk uit, maar al snel blijkt dat alles smerig is en plakt, snel weer weg hier. Syl vond restaurant Spaghetti Western, een Amerikaans restaurant. We bestellen 'The magnificent seven', een bord met verschillende gerechten. De lokale poes is lichtelijk geinterreseerd, maar besluit de baas uit te hangen door een stoel van een gast in te nemen die dan maar ergens anders is gaan zitten. Al het eten blijkt gefrituurd te zijn en de smaak moet van de sausjes komen, ook al niet al te best. Dat hadden we eigenlijk al aan de lokale poes kunnen zien. Dan maar een boodschapje en in het appartement een serie kijken. Op weg daarnaar toe komen we langs een straat met hippe tentjes, dit ziet eruit zoals we zouden verwachten. Misschien morgen als er nog energie is na de fietstocht?

Tirana lijkt al goed op weg te zijn om te verwesteren, zo zien we hier op straat heel veel mensen met hun telefoon rommelen, rijden er fatbikes en zien we hele sjieke vape shops. Wat dan weer niet zo westelijk is een dierenwinkel waar poezen in kleine kooitjes voor het raam zitten. Op straat en dat geldt voor de laatste weken hier op de Balkan zien we géén dikke mensen. Er zijn ook bijna nog geen fastfood ketens, zou dat er iets mee te maken hebben? Wel zijn de mensen, vooral mannen erg kort en hebben allen zwart haar, Pat past er niet echt tussen. Heel soms wordt er zelfs nog 'sorry sir' geroepen of opzij gesprongen en dan wordt Syl niet aangekeken, erg ongemakkelijk.

Vandaag staat een fietstocht op het programma, met gids. Met de taxi waarvoor we €5 betalen rijden we een heel stuk door de stad richting de nieuwe bazaar. Hier drinken we eerst een bakkie koffie omdat we veel te vroeg zijn. 10 minuten voor tijd melden we ons en stellen de fietsen op hoogte af, Pat pompt nog wat bandjes op. Met 4 personen gaan we op pad en krijgen we onderweg heel veel informatie van onze jonge praatgrage gids. Hij is IT'er, maar vind dat computer werk niet leuk (Pat snapt hem meteen) en is daarom gids geworden om misschien later zijn eigen zaakje te beginnen.

Tirana heeft fietspaden, of eigenlijk fietsstroken. Het zijn smalle paden van rood asfalt waar gefietst wordt. Echt doorfietsen is het niet want regelmatig zit er een diepe kuil in de weg, of houdt het tijdelijk op. Het komt ook voor dat het fietspad aan de andere kant van de weg verder gaat, of mensen die tegen het verkeer in fietsen, dat doen wij ook een paar keer. Gelukkig is het op de wegen zo druk dat auto's niet snel rijden en er heel veel verkeerslichten en zebrapaden zijn. Zoals op het platteland vinden we de stad ook Indonesisch of Aziatisch aan doen. Het is er rommelig, maar toch georganiseerd. Het leven lijkt er ontspannen en kalm, het verschil met Azië zijn de brommertjes, die rijden hier amper.

Terug naar de fietstocht, het is 24 graden en zonnig. We stoppen regelmatig voor wat uitleg. Er zijn pleinen, kunst, kerken, moskee's, een meer en heel veel geschiedenis. We houden het nu even bij de meest recente geschiedenis van na de 2de Wereldoorlog.

Albanië werd een streng communistische staat onder Enver Hoxha, die het land bijna volledig isoleerde van de buitenwereld. Misschien wel vergelijkbaar met het Noord Korea van nu? Sinds de dood van Hoxha begin jaren 90 ontwikkelt Albanië zich richting democratie. Er is EU lidmaatschap aangevraagd en het toerisme neemt enorm toe. Onze jonge gids blijft feitjes en jaartallen op ons afvuren, maar dat blijft niet allemaal hangen. Hij verteld dat Tirana de op 4 na veiligste stad ter wereld is, de veiligste is Pristina waar we ook nog heen gaan.

We vinden de stad niet mooi, zoals bijvoorbeeld Rome, Amsterdam of Utrecht. Na een tijdje beginnen we de vibe wel te voelen. We denken als je hier een dag of 4 bent, je alles kunt zien en de stad leert begrijpen. Het is best moeilijk uitleggen waarom we denken het leuk te vinden na 2 dagen. Hierbij een tip voor m'n zussie en vriendinnen 😘

De default taal is op veel plekken Engels, tenzij je op een plek met wat oudere mensen komt, dan is het ouderwets aanwijzen en lief lachen. Hier in de wijk Blloku zijn het vooral jonge mensen van 35 of jonger. Toch schuiven we als oudjes aan op een hip terrasje waar ze Belgische biertjes schenken. Het is erg leuk om vanaf een bankje te observeren wat er zoal gebeurd. We zijn geen 30'ers, dus wandelen we vroeg naar ons appartementje voor de laatste avond en nacht in deze leuke hoofdstad.

Morgen rijden we naar Prizren in Kosovo