Bergliften en uitzichten

Na veel regen worden we vrijdag wakker met 11 graden, een groot verschil met alle voorgaande warme dagen. We hebben 2 dagen kalm aan gedaan en nu mag de rem er weer een beetje af, op naar de Kreuzeck Panoramic Funicular. De route naar het dal, waar we in mei ook een paar dagen verbleven, is nogal bewolkt. We hebben zelfs een jas en lange broeken aan, het is maanden geleden dat dat nodig was. In het Mölltal zien we in de verte de Danielsberg waar we eerder naar boven zijn gereden, de top ligt nu in de wolken. De Kreuzeck funicular lijkt een vrachttreintje te zijn en is niet erg comfortabel. Naast het spoor loopt een gigantische buis, vermoedelijk werden bij de aanleg hiervan de buizen vervoert met het treintje waar we inzitten.

In ongeveer 10 minuten zijn we boven, helaas met weinig uitzicht vanwege de lage wolken. We besluiten naar de beneden te wandelen. Na anderhalf uur zijn we terug bij de auto, het weer is opgeklaard. In Mühldorf, wat volgens Syl 'vuilnisdorp' betekent drinken we een bakkie koffie in de lokale klimhal. Er is hier ook een Spar waar we boodschappen doen.

Eerder ontdekten we al dat de wc stuk is, de opvang cassette sluit niet meer. Er blijkt een onderdeel afgebroken en niet meer te repareren. Er kan een reparatie set besteld worden, maar omdat de cassette al 8 jaar oud is en eigenlijk ook niet meer goed schoon te krijgen is bestellen we een nieuwe bij de lokale Obelink. Hopelijk gaat de bestelling goed en kunnen we het deze week ophalen. En hopelijk gaat de wc dan weer een tijdje mee.

De Mölltaler Gletscher Express is een kabelbaan van bijna 5km lang en daarmee de langste ondergrondse ter wereld. Inderdaad het treintje rijdt door een tunnel dwars door de berg 1000 meter omhoog met een hellingspercentage van 25%. De kabelbaan brengt ons met een gangetje van 45km per uur naar 2235 meter, het is eigenlijk een verticale metro. Het gaat hier over een bezoek naar de Mölltaler Gletsjer. Dit was de laatste Oostenrijkse gletsjer waar ook in de zomer geskied kon worden. Na de verticale metro stappen we in een gondeltje dat ons naar 2800 meter brengt en waar we de resten van deze Mölltaler Gletsjer nog kunnen zien. Het ziet er werkelijk triest uit. Volgens de mensen in de gondel die hier in de buurt wonen was de gletsjer een paar jaar geleden veel groter. Nu lijken het wat restjes sneeuw en ijs.

Bij de gletsjer is een skigebied waar voorheen de gletsjer de attractie was. Om deze attractie nog wat langer levend te houden worden de zielige restanten van het gletsjer ijs ingepakt in wit plastic zodat er in de zomer zo min mogelijk wegsmelt. In de winter hoopt men dan nog wat over te houden om op te kunnen skiën. Wij zijn leken op dit gebied, maar zien heus wel dat dit onbegonnen werk is. Erg jammer dat dit is veroorzaakt door global warming.

We wandelen een stukje en genieten nog even van de uitzichten op deze hoogte. Met de 5 lagen kleding is het prima te doen in de kou, het is 0 graden hier, maar we gaan toch liever terug met de gondel naar een station lager. Hier staat een piepkleine berghut waar een lekkere sachertorte en koffie genuttigd wordt, buiten in de zon notabene. Het eerste officiële taartje van de vakantie. Er worden wat lagen kleding uitgetrokken en met de tram sjezen we met een noodgang weer naar beneden door de donkere tunnel. Beneden hebben we genoeg aan een tshirt, jammer genoeg hebben we geen korte broek bij ons daar is het intussen wel warm genoeg voor.

Terug op de camping valt er een onderdeel van de wc af. Repareren lukt even niet, maar we zien wel dat de cassette niet goed in de wc zit. Er zit een onderdeel verkeerd om, de wc begint een pech geval te worden. Er is wel een bericht binnen gekomen dat het bestelde onderdeel voor de wc klaar ligt in Klagenfurt, dat is een taak voor maandag. Met onze kärnten card kunnen we nog een berg op aan de Ossiacher See, dit is 45 minuten rijden. Alles is weer picobello geregeld, het parkeren is gratis en we kunnen zo doorlopen het gondeltje in. De Gerlitzen Alpe blijkt nogal geschikt te zijn voor gezinnen, dat maakt het meteen ongeschikt voor ons. Er is van alles te doen voor en met kinderen, dit maakt het gebied op slag een bende. Maar goed, wij stappen in de volgende lift waar het al wat kalmer is en lopen meteen door naar het derde liftje.

Hierboven zijn alleen nog wandelaars en een mooie berghut waar we een bakkie koffie drinken. Over de hele horizon hebben we uitzicht op de bergpieken van Slovenië, Oostenrijk en Italië. Met ons berg appje proberen we uit te zoeken welke bergpieken herkenbaar zijn en waar het drielanden punt is waar we eerder deze week waren.

Via een leuk route die deels over ski pistes voert wandelen we naar de volgende berghut. Hier kunnen we buiten lunchen met Käsenudeln, we moeten er even op wachten, maar dan zijn ze wel speciaal voor ons vers gevouwen en bereid. Via een bospad lopen we terug naar het familie circus waar we meteen in het gondeltje terug naar de Ossiachersee gaan. Maandag rijdt Pat naar Klagenfurt om de wc cassette op te halen, we krijgen er ook een nieuwe wc bril bij. Na 3 uur is hij weer terug en blijkt alles goed te passen. We kunnen weer een paar jaar piesen in De Pep. We willen de defecte cassette niet op de camping weggooien, dus gaan we op zoek naar een openbare container voor rest afval. Na een half uurtje rondrijden vinden we er eentje bij een strandje in het plaatsje Seeboden. Project 'defecte wc' afgerond.

Na een aantal dalen in te zijn geweest zoals het Drautal, Mölltal, Gailtal, Gegendtal, Weissenseetal gaan we op onze laatste dag in Oostenrijk naar het Maltatal. Het dal ligt op 30 minuten rijden bij het stadje Gmünd. De Malta Hochalmstraße die door het dal loopt is weer een waar kunstwerkje. De weg is voornamelijk aangelegd voor de bouw van de dam aan het begin van het dal. De laatste 15km is een tolweg waar we gratis in kunnen met onze kärnten card, ware het niet dat de kaart verlopen blijkt te zijn. Nu we hier toch zijn besluiten we de €25 tol maar te betalen. Maar voordat we het betaalde deel oprijden zijn we langs de Fallbachfall waterval gekomen. Het is de hoogste waterval van Karinthië, 220 meter hoog. De waterval en steile wanden staan in het zonnetje, een heel mooi gezicht. De route richting het hoogste punt en de stuwdam is heel bochtig, we zullen zo'n 1000 meter moeten stijgen. Onderweg komen we door hele krappe tunnels, via een stoplicht wordt bepaald wie door de tunnel mag. Er is er zelfs eentjes waar we een volledige cirkel draaien. Onderweg staat her en der een hut en zijn nog wat watervallen. Syl rijd naar boven zodat Pat naar buiten kan turen. Als we boven zijn blijkt het aangenaam warm. Parkeren kan naast de dam, vanuit de auto lopen we zo de immense dam op, het is moeilijk te grootte te schatten. De dam blijkt met z'n 200 meter net zo hoog als de Hoover Dam. We kijken er wat rond, lopen over de glazen platen boven de afgrond van 200 meter en zijn heel erg toe aan wat eten. 

Verderop zien we een berghut waar we buiten in de zon heerlijk lunchen. Syl de Kärntner Kasnudeln en Pat de Brettljause, een soort borrelplank. Terwijl we daar zitten komt er een kudde schapen de berg af. In september gaat het vee vanuit het hooggebergte terug naar het dal, vaak wordt dit feestelijk gevierd o.a. om de dieren te bedanken. Terug op de camping is het weer 27gr, we zitten de laatste uren in Oostenrijk nog even buiten. Morgen rijden we naar Inzell in Beieren. 

Vergötsgort, Kärntn