Gjirokäster, Albanië

Er staat een reisdag naar het zuiden van Albanië op het programma vandaag. Het is slechts 300km, maar we doen er wel 6 uur over. Vooral de eerste uren door bergachtig gebied gaan langzaam, 40km gemiddeld per uur. De weg is wel heel mooi, door fruit en wijngaarden, een kloof, een Nationaal Park en een helder blauwe rivier. De bestemming voor de komende dagen is Gjirokäster, het verste plaatsje van huis tijdens deze reis, het is 2300km naar Apeldoorn. Helaas blijkt in Albanië Google Maps niet overal feilloos te werken, het lijkt onmogelijk om bij ons appartement te komen, de weggetjes die we proberen lopen dood.

We hebben wel een filmpje gekregen hoe we het appartement kunnen bereiken, na wat zoeken vinden we het weggetje dat op het filmpje staat, wat een gedoe. Direct als we het appartement binnenkomen weten we het, dit willen we niet, het mist Yin Yang.

Het wrange is dat Syl thuis al een mooi onderkomen had gevonden en geboekt in de oude stad waarvan Pat een paar dagen geleden dacht dat het niet 'goed genoeg' is. Dat was een verkeerde gedachte en we boeken meteen weer om. Jammer genoeg betalen we nu wel 2 nachten dubbel. Het appartement heeft wel een mooi uitzicht op het deel van Gjirokäster waar we eigenlijk zouden willen zijn. Met hernieuwde energie gaan we dan op Hemelvaartsdag alsnog naar het leuke deel van dit stadje.

Het volgende onderkomen bevindt zich boven de oude stad waar we met de auto vrij makkelijk komen. Zonder Google Maps, maar met met een tekening op een kaartje dat de hoteleigenaar ons stuurde vinden we het makkelijk. Het is een soort hotelkamer, maar dan ruim en comfortabel. De kamer heeft een zithoek met bank en goede stoel zodat Pat's rug goed relaxed. Er is ook een TV waar we meteen ons eigen kastje insteken zodat we een film kunnen kijken. Eerst wandelen we een stukje naar beneden om bij het eerste beste restaurantje te lunchen. Het is precies zoals je in deze regio verwacht, er komen 'oude vrouwtjes' aan tafel om de bestelling op te nemen. We kiezen voor een lokaal gerechtje met rijstballen en een salade. De mensen zijn super vriendelijk en behulpzaam en vinden het niet erg als we vragen de muziek wat zachter te zetten. Het smaakt heerlijk en vers, het doet wat Grieks aan. Terug op de kamer kunnen we heerlijk ontspannen met uitzicht  over Gjirokäster.

We zijn erg nieuwsgierig naar de oude stad en bazaar. Gezien vanaf ons balkon is het niet heel ver, het blijkt toch 100 meter dalen te zijn en steil ook. Op de route naar beneden hebben we een heel mooi uitzicht over de achterliggende vlakke valei en de hoge bergen er omheen. Het lijkt alsof er altijd een wolk op de berg ligt, da's heel mooi en zolang de wolk het dal niet indrijft hebben wij geen regen. Als we beneden zijn schrikken we een beetje, het wemelt er van de toeristen. Het oude centrum is auto vrij, maar die ruimte is helemaal opgevuld met winkeltjes en hun uitstalling en tafeltjes midden op straat, het lijkt wel een tourist trap. We lopen snel door de drukke straatjes op zoek naar het rustige deel. Omdat het zo compact is vinden we dat gelukkig snel.

Het is een van de oudste plaatsjes van Albanië en het culturele centrum van de Griekse minderheid in het land. Het is een open museum met kleine straatjes, steile weggetjes en smalle steegjes. De weggetjes die uit kinderkopjes bestaan zien er vooral uniek uit, ze hebben een bepaald patroon in de kleuren, wit, grijs, zwart en roze achtig. Het is ons een raadsel waarom sommige super steile weggetjes bestraat zijn, hier kom je echt niet tegenop met de auto, alhoewel Google Maps daar anders over denkt. Daken en muren zijn gebouwd met een leisteen achtig materiaal. Muren rond tuinen zijn niet met cement gelijmd, maar lijken zo opgestapeld.

Bij een heel rustig tentje drinken we een bakkie en kopen een souveniertje. Pat wil even naar de Irish Pub voor een Albanese IPA en dan wandelen we rustig terug naar ons pension. Die 100m terug naar boven gaat best makkelijk. Na een korte rust besluiten we om naar het dichtstbijzijnde restaurantje te gaan. Het is een mini restaurantje waar we wat lokale gerechtjes bestellen, alles vers en smakelijk. De man komt met een grote glimlach en een dienblad kleine glaasjes langs; Raki? Tuurlijk willen we dat proeven.

Het appartementje is het eerste met gordijnen die helemaal dicht kunnen op deze reis, dus het is lekker donker waardoor we pas om 8 uur wakker worden. Het is ook het eerste onderkomen met ontbijt, in de tuin. We krijgen, water, jus, koffie, tosti's, broodjes, eieren, tomaat en komkommer. Het is behoorlijk veel waardoor we geen lunch meer nodig hebben. Vanuit het pension is het 6 minuten lopen naar de Ali Pasha bridge. Voor we het weten lopen we het dorp uit en zijn we in een ruig berglandschap. In de verte zien we de brug die er niet bepaald spectaculair uitziet, maar wel een mooi geheel met het landschap vormt. Als we koffie zitten te drinken met uitzicht op de ruige bergen lezen we dat het eigenlijk een aquaduct is en deel was van een veel groter water aanvoer systeem. Mooi, dan kunnen we weer door. Op naar het kasteel van Gjirokäster. We kennen hier de weg al een beetje en wandelen er zo naar toe, wel weer over hyper steile weggetjes naar beneden. Eigenlijk hebben we helemaal geen interesse in het kasteel maar alleen in het uitzicht. En dat uitzicht is de €4 wel waard. Rondom kunnen we het dal, de bergen en het stadje goed bekijken. Vanuit hier is goed te zien dat de traditionele bebouwing abrupt stopt en overgaat in moderne flats, iets heel anders dus. Tijd voor wat rust in het pension. Tijdens deze ochtend wandeling hebben we 4 km afgelegd en 165 meter geklommen. Het lukt Syl wonderlijk goed, daar is ze blij mee!

Veel toeristen hier rijden met een huurauto en het is opvallend hoe geduldig de Albanezen zijn met het passeren van deze huurauto’s. Ze geven mensen te tijd om te manoeuvreren in de super smalle en steile straatjes en zijn niet te beroert om wat aanwijzingen te geven. Alleen de bussen die ook door de smalle straatjes tuffen hebben wat minder geduld maar die rijden dan ook met een dienstregeling. Het gaat er dus behoorlijk relaxed aan toe. 

Aan het einde van de middag gaan we weer naar beneden om de oude toeristische stad nog een kans te geven. We komen langs wat spelende jochies die op muren aan het klimmen zijn. Geen telefoons, geen koptelefoons, gewoon ouderwets spelen en schreeuwen naar elkaar. Hier krijgen de kinderen nog een blauw oog of een gebroken pols ipv van RSI of slechte ogen. Ook komen we weer wat poezen tegen waarvan er eentje ons van verre al begroet met gezellig miauw geluid. In de Bazaar kopen we wat souvenirs voor thuis, drinken een biertje en gaan zelfs naar het drukke gedeelte voor een drankje. Terug richting pension eten we weer lekker Grieks - Albanees. Deze keer in een restaurantje van een mn die ons al heel vaak zonder op te dringen heeft gevraagd om in zijn restaurant te komen. We wijzen telkens af waarop zijn antwoord 'maybe later' is. Als we dan toch een keer aanschuiven is hij heel dankbaar. We betalen de aardige uitbater €25 voor het heerlijke eten. Bij of na het eten in de lokale restaurants krijgen we telkens 2 plakken cake, da's dan toch aardig. Iets minder aardig of op z'n minst ongemakkelijk is dat er bijna wordt gebedeld om een review te schrijven op Google, het liefst eentje met 5 sterren¿

Morgen rijden we naar Dhërmi, hiervoor hebben we een 28 stappenplan gekregen vanwege de onbetrouwbaarheid van Google Maps

We zijn benieuwd...