Het meer van Ohrid

Pas om 10 uur vertrekken we uit Skopje richting Ohrid, de auto is ongeschonden gebleven op de drukke markt. Zodra we de stad uitrijden nemen we de 'snelweg' richting het meer. Het blijkt een bergpas te zijn met heel veel bochtjes die Syl feilloos neemt. Op een paar plekken betalen we tol, maar lang niet zoveel als in Servië. Er worden aardbeien verkocht óp de snelweg, er wordt gewoon even een rijbaan afgezet hiervoor. Hoe hoger we komen hoe minder we zien door de mist, helaas. Bovenop de pas, die slechts 1200m hoog is lunchen we voor €5.

Langs en op de weg ligt heel veel vuilnis, zoveel dat het soms lijkt alsof de vuilniswagen er heeft gedumpt. Ook veel loslopende honden, vaak hebben ze wel een tag in het linker oor. Aangekomen in Ohrid stuurt Syl de RAV4 heel precies door de kleine straatjes, het lijkt net te passen, maar af en toe is er toch een tegenligger. Volgens de navigatie zijn we er, de auto wordt zomaar ergens geparkeerd en Pat gaat op zoek naar de dame waar we het appartementje van hebben gehuurd. De auto moet op een prive parkeerplaats waardoor Syl wat kunst en vliegwerk moet uithalen om de auto in z'n achteruit een nauw straatje door te persen terwijl er ook toeristen wandelen en locals ongeduldig in hun auto wachten. Het lukt haar natuurlijk, zoals ze dat kan. 

Als de bagage van auto naar appartement is gesleept kunnen we even relaxen. Het appartementje is heel netjes en net gerenoveerd, we zijn de eerste gasten. Heel fijn dat we uitzicht over het meer van Ohrid, het dorp en de omliggende besneeuwde bergen hebben.

Na het eten gaan we een half uur wandelen om de rug van Pat in beweging te houden. Hij kwam namelijk vanmorgen krom z'n bed uit en barst van de rugpijn. Met een goeie dosis paracetamol, diclofenac en rustig wandelen gaat het wel lukken hopelijk.

Zondag ochtend worden we wakker van vechtende katten, verder is het heel rustig in het dorp. We ontbijten met zure room ipv yoghurt, volgende keer de vertaal app misschien maar gebruiken als we iets onbekends kopen in de supermarkt. Later op de ochtend maken we een wandeling door Ohrid, eerst een stukje omhoog met uitzicht over het meer. Daarna naar de kerk van Sint Jan in Kaneo. Het is een Macedonisch orthodox kerkje en het staat op een klif direct aan het meer. Het kerkje lijkt net opgeknapt, het ziet er netjes uit voor een kerkje uit 1447. Van binnen lijkt het meer op een toren met bovenin het dak een fresco, deze blijkt nog origineel te zijn en is pas in 1965 ontdekt. Van bovenaf geeft het kerkje met het meer en de bergen rondom een heel mooi uitzicht. Via een strandje lopen we naar een soort strandtent voor een bakkie koffie, direct aan het meer. Er is een korte boardwalk tegen het klif aan gemonteerd waarover we al snel weer terug zijn in het dorp. Daar lopen we een willekeurig restaurant binnen voor een salade, ook weer direct aan het meer. Er lopen heel wat poezen langs de tafeltjes te bedelen. Ze worden gevoerd door gasten en personeel. In het hele dorp wandelen best veel katten rond, het heeft wel iets weg van Kotor zo. Het is tijd om de rug even te relaxen, dat kan mooi in ons appartementje.

Aan het einde van de middag wandelen we naar het centrale plein van Ohrid, hier zijn veel terrasjes. Maar net iets te druk voor ons, dus drinken we wat op een kalm terrasje achter het plein. Rond een uur of 7 komen we terecht in een geinig lokaal restaurant waar we beide een oven schoteltje in een kleipot bestellen onder het genot van sigaretten rook. We hebben er geen last van, maar het blijft gek te zien dat er zoveel wordt gerookt, ook tijdens het eten. Iedereen lijkt te roken.

De volgende ochtend gaan we medicijnen halen zodat Pat niet zonder komt te zitten. Onderweg door het toeristische gebied naar de apotheek zien we al jongeren over straat slenteren met een biertje, het is 11 uur. Na de apotheek, die heel goedkoop blijkt te zijn drinken we een bakkie koffie in de Bazaar naast een 1100 jaar oude boom. Voor Syl is het een rustdag, dus terug naar het appartement waar we lunchen met lokale gevulde bladerdeeg broodjes. Pat gaat een uurtje wandelen over de heuvel voor ons huis, die rug voelt alweer wat beter. We hebben nog wat water en andere boodschappen nodig, maar eerst nog even langs een karakteristiek Ohrid huis. De huizen zijn hier in 3 lagen gebouwd waarbij de onderste het smalst en de bovenste het breedst is. De gebouwen zijn vaak wit, er worden ook vaak houten palen gebruikt om de hogere verdiepingen te ondersteunen. Aan de gebouwen door het hele dorp hangen lantaarns in de vorm van deze Ohrid huizen. Intussen blijkt nieuwbouw in het oude deel van de stad verplicht in deze stijl gebouwd te moeten worden. Omdat het een rustdag is eten we een pizza in het restaurant onder ons appartement, zo hoeven we niet te zoeken. Na de pizza maakt Pat een wandeling naar een kerk met uitzicht op het fort, de bovenste poort en het antieke theater.

We zijn nu een week in Noord-Macedonië en vinden het erg leuk. Het leven lijkt hier nog wat langzamer te passeren en veel westerse gebruiken zijn nog niet overgenomen, heerlijk. Het land bestaat voor 80% uit bergen en dat vinden we altijd fijn. Op onze laatste dag wandelen we samen het rondje dat Pat gisterenavond heeft gelopen, maar nu met een bakkie koffie tussendoor. We hebben uitzicht over het antieke theater. Er zit ook een groep Nederlanders die uitleg krijgen over dit theater, handig, zo horen wij ook nog eens wat. Het is een Grieks theater uit 200 voor Christus! Het theater is pas in de 20ste eeuw ontdekt en wordt sinds 1960 opgegraven, tot nu toe is alleen het onderste deel blootgelegd. We kopen een brood en beleg en hebben zo voor nog geen €2 een maaltijd, alles is hier voor ons heel goedkoop.

Eerder zijn we een paar keer langs een winkel van een Macedonische kunstenaar gelopen, er wordt kleding verkocht met een boodschap. Het merk heet 'Sheezick na reezick'. Het is een straattaal term uit de 80's uit Skopje en betekend iets als; dromen najagen en je eigen stijl behouden. Dat straalt de kleding ook uit. We moesten schaterlachen om de betekenis van sommige teksten op de kleding. Zoals 'No woman no lake'. Volgens de mythe heeft een vrouw de kraan aan laten staan waardoor het meer van Ohrid is ontstaan. We kopen er beide iets.

De laatste avond in Macedonië sluiten we af met een kroegentocht. Dat gaat als volgt. Kroeg 1, we bestellen een biertje en worden daarna genegeerd. Kroeg 2 krijgt 5 sterren op Google Maps, maar het is een soort frietzaak. Dan maar weer naar het restaurant waar we eerder waren. Eerst zijn we helemaal alleen in het restaurant, maar niet veel later zit de tent tjokvol. Het zijn vooral Amerikanen, we vragen ons af hoe ze deze plek op de wereld hebben gevonden. De bediening is er opmerkelijk te noemen, zo'n man kijkt dan precies de andere kant op als hij iets serveert. We lachen er maar om. Het eten is wel erg goed. We bestellen een salade, champignons, aubergine en gefrituurde courgettes. Inmiddels hebben we geleerd dat daar dan een Rakia bij hoort. Wij weten niet beter dan dat je raki of gelijksoortige drankjes na het eten drinkt, maar dat werkt hier niet zo. De vegetarische gerechtjes zijn heerlijk, maar de rakia is een soort schnapps. Bij het afrekenen van de €40 laten we ook het laatste contant geld achter.

Truste en dikke doei, wij gaan naar Albanië