De eerste dagen aan de Millstätter See

Als het klaar is is het klaar, dan willen we ook weg. Onze ongeplande week in Franken zit erop en we willen verder. Om 7:20 sturen we De Pep richting Oostenrijk. Het blijkt een drukke rit te worden, het is vooral erg druk in het zuiden van Beieren. Gelukkig moeten we elke 200km tanken waardoor we regelmatig de benen kunnen strekken. Er moet vaker getankt worden dan een elektrische auto, dus mocht het een keer nodig zijn, dan zijn we daarop voorbereid 👍

8 uur later rijden we een onmenselijk steile en kronkelige weg op richting Camping Gaugenhof. De dame van de camping had achteraf een wat vriendelijkere weg, maarja dat wisten we niet. Gelukkig heeft de auto de obesitas Pep met gemak naar boven getrokken. We zoeken een plek, parkeren De Pep, zetten de auto weg en installeren ons met het beste uitzicht van Oostenrijk. Direct naast ons is een weiland met een hele kudde koeien, stieren en kalveren. Ze komen nieuwsgierig kijken hoe we de luifel opzetten en onze spulletjes eronder plaatsen. Het duurt niet lang voordat er zich een heus natuurlijk spektakel ontvouwt, er vormen zich enorme donkere wolken met waarneembare zware regenbuien en van die jakobsladders. Gelukkig zitten wij eerste rang en heel ver verwijderd van het spektakel. Volgens de weer apps komt het niet naar ons toe.

Ja raadt het al, de apps hadden geen idee en plotseling begint het bij ons ook te regenen en waaien. Voordat het te erg wordt schuiven we de tafels en stoelen onder de caravan en draaien de luifel in. Misschien maar goed ook? We willen in ieder geval voorkomen dat er weer een luifel stuk gaat.

Het was een lange dag en we hebben geslapen als koala's, maar worden toch alweer om 7 uur wakker.  Gelukkig staan we op een kalme camping en kunnen we rustig douchen, broodjes halen, een bakkie doen, broodjes smeren en wat relaxen.

Thuis hadden we de Kärnten card al online gevonden, hier op de camping kopen we zo'n kaart voor 2 weken. We rekenen maar liefst €172 af maar weten dat dit peanuts is vergeleken met wat we ervoor krijgen. 

Onze tanks met water moeten gevuld worden, Pat rolt onze tuinslang uit die net tot aan het camping kraantje komt. Er wordt een koppeling verwisseld en 3 minuten later hebben we weer water. De buurman geeft eerlijk toe jaloers te zijn op Pat's handigheidjes, wij  geven eerlijk toe jaloers te zijn op hun luifel. Dit zet ons aan het denken. We hebben een uitdraai luifel, werkt snel en goed, maar bij storm is het kansloos. Als De Pep in de winter stalling staat, kunnen we gaan nadenken of een stevigere luifel iets voor ons is. Pat zet desondanks de uitdraai luifel weer op hopend op een rustige dag.

Over die stalling gesproken; we kregen een rekening van de stalling houder omdat Pat per ongeluk een stukje van zijn dakgoot had afgereden, zelf hadden we ook een paar flinke krassen op de caravan, we gaan de verzekering weer inlichten.

Maar eerst gaan we een berg op en wel bij Bad Kleinkirchheim. Hier kunnen we met onze kaarten 2 liften omhoog nemen naar 2000 meter, parkeren is gratis. Na 25 minuten in de lift te hebben gezeten maken we een korte wandeling. Net iets te eng voor Pat met die rotsen en steile afdaling. We gaan voor een zeer uitgebreide lunch, met kip kerrie, curry wurst, salade en apfelstrudel. Eenmaal thuis stapt Pat op de fiets voor een mooi stukje door de bergen en langs de Millstätter See. Vanaf het meer is het 250 omhoog naar de camping, jammer genoeg is deze weg veel te steil om te fietsen en moet er af een toe een stukje worden gelopen. Hierna maken we samen een wandelinkje naar Matzelfsdorf en kijken een film. Het was een volle dag, truste...

Met de Kärnten card gaan we de volgende dag met de lift naar Goldeck, een skigebied boven Spittal am Drau. Het idee was om er te gaan wandelen, maar op de een of andere manier lukt dat niet echt. We lopen in de mist en het wandelen vanaf deze berglift is niet erg prettig. Toch maken we een rondje van anderhalf uur en eten onze boterhammen bovenop de berg. Terug beneden doen we een boodschapje en op de camping eten we de rest van het brood wat we vanmorgen op de camping hebben opgehaald. In de verte, daar waar we net vandaan komen ontwikkelen zich weer dikke wolken, er komt regen en bliksem uit. De regen app heeft het weer mis en even later rittetikt het ook gezellig op onze luifel. Gelukkig is het vrijwel windstil waardoor de bui kalmpjes voorbij glijdt en we niet bang hoeven zijn voor onze luifel. De donderdag is een shop dag in Villach. Het stadje zelf vinden we niet zo interessant en de grote mall waar we daarna heen rijden ook niet echt. We vinden er wel wat spulletjes die we 'nodig' hebben voor een goed verblijf op de camping. Terug bij De Pep doet Pat nog een piepklein rondje op de fiets en daarna eten we een pizza op het terrasje van de camping.

Boven de Millstätter See zijn heel wat berg hutjes te vinden, dat vinden we leuk. Van de camping mevrouw leerden we dat er vlakbij 3 zijn die in een korte wandeling te bezoeken zijn. De eerst hut is vlakbij de camping, de 15km duurt toch al snel een half uur met de auto. We rijden namelijk over de Millstätter Almstraße, een bergweg van 4km lang, heel steil, smal en met krappe bochtjes. Aangekomen bij de eerste hut, de Schwaigerhütte drinken we een bakkie koffie. Daarna wandelen we in een half uur naar de Alexanderhütte waar we een sprudel wasser drinken. We hebben het weer slim bekeken en zorgen dat we vroeg in de middag bij de Millstätter Hütte zijn voor de lunch. Syl een salade, Pat een Oostenrijkse borrelplank met verschillende lokale kaasjes, vlees soorten en groenten. Uitgerust kunnen we terug naar de eerste hut. En erg leuke wandeling voor culinaire wandelaars zoals wij, waarbij we toch 250 hoogtemeters doen en 6 km wandelen. Het temperatuur verschil op de hoogte van de hutten vergeleken met de camping is groot, op de berg was het heerlijk, op de camping erg warm. Nadat er voor schaduw is gezorgd relaxen we de rest van de middag.

Grüß dich