Inzell, Chiemgau

De tijd gaat best snel, we zijn alweer een week in Chiemgau, Beieren en de laatste vakantie week is ingegaan. Zoals beloofd doen we niet al te veel alhoewel er nog wel een wandeling gemaakt wordt bij Schwarzberg. Het is vlakbij de camping, deze keer geen lange rit. Het is zo'n belevenis route voor gezinnen, maar die zijn er vandaag niet. We beginnen in dikke trui en eindigen in t-shirt. Dit heeft ook wel te maken met de korte steile klim die we zelf in de route hebben opgenomen.

Er staat een piepklein kapelletje op een heuvel waar we een kijkje nemen. Het blijkt de Antoniuskapelle te zijn uit 1894! Het is een houten kapel, inclusief torentje en glas-in-lood ramen, de kapel heeft 6 zitplaatsen. Via een moeras-achtig gebied met 2 bever dammen komen we na 6km terug bij de auto. Het is vandaag wederom wolkenloos, maar wel met een klein koudje in de lucht. Later in de middag wandelen we via een stadspark naar het centrum van Inzell om wat te drinken bij de Enzianstüberl. We kunnen zelfs buiten zitten omdat het terras in de zon ligt. Het is een lokaal cafe waar binnen allerlei zelf gemaakte drank wordt verkocht, daar wagen we ons maar niet aan. De uiterst vriendelijk dame serveert ons wel kruidige worst met geraspte mierikswortel, een bretzel en brood met ham. Zo hebben we een heerlijke eenvoudige lokale maaltijd met een biertje en een cider.

Terug op de camping kunnen we nog kort buiten zitten, maar zodra de zon zich achter  een berg verschuilt koelt het keihard af. Zoals wel vaker hebben we gedoe met onze internet ontvangst, er wordt een andere eSim gekocht en voila, we hebben weer TV. Donderdag is een regendag, helemaal niet erg want Pat heeft tickets gekocht voor een rondleiding door de Max Aicher Arena, de schaatsbaan van Inzell. Het is een belangrijke schaatsbaan want er worden wereldbekers en WK's gereden. De Nederlandse ploegen trainen hier ook af en toe.

De ijshal lijkt op een grote witte wolk van een afstandje en pas binnen zien we hoe groot het eigenlijk is. Niet gek natuurlijk want er ligt een zeer snelle 400 meter wedstrijd baan in. We krijgen alle hoekjes en gaatjes van het enorme complex te zien en worden bedolven onder de informatie. Binnen is het 12 graden, maar blijkbaar worden de tribunes heel subtiel verwarmd zodat toeschouwers het niet te koud hebben. De ijshal draait op een gemeenschap van vooral vrijwilligers. De bouw van de arena is gedaan door Max Aicher. De inmiddels 92 jarige man heeft het voor elkaar gekregen om het te bouwen voor het van te voren afgesproken bedrag. Maar blijkbaar heeft hij er zelf ook wat geld bij moeten leggen. Max heeft afgesproken dat hij elk jaar 100.000 euro doneert en dat voor 20 jaar lang, een echte goeddoener dus.

Na alle technische uitleg zien we de spiegelgladde ijsbaan en de super strakke bochten. Het is inderdaad spiegelglad, maar door het ijs zien we hele grote scheuren, daar hoeven we ons geen zorgen over te maken volgens onze 70-jarige gids. 

Op een gegeven moment mogen we zelfs onder de wedstrijdbaan doorlopen om in het binnenveld te komen. Dit is de plek waar de schaatsers, coaches, verzorgers en pers zich verzamelen tijdens een wedstrijd. Dit is ook de plek die je ziet, als je van schaatsen houdt, waar alle emoties voor en na een rit worden getoond. 

De rondleiding duurt iets te lang omdat mensen vragen blijven stellen, maar na 2 uur kunnen we terug naar de camping. De middag blijven we lekker op de camping, in De Pep. 

In mei is onze luifel van het dak gewaaid en dat zette ons aan het denken. Volgend jaar (2027) willen we weer een paar maanden in de caravan wonen. Maar de stress van een mogelijke storm willen we beperken. De laatste weken hebben we bekeken hoe  collega kampeerders dat doen en de keuze is gemaakt. We willen (nog) geen voortent, maar kiezen voor een storm bestendige luifel die aan de caravan bevestigd wordt zodra we op de camping zijn. Pat vindt een Unico Verona op Marktplaats. We besluiten deze te kopen voor de helft van de nieuwwaarde, bij een caravandealer. De luifel halen we op als we weer thuis zijn, maar we gaan hem pas volgend jaar proberen, hopelijk mist er niets.

Met een caravan blijf je geld uitgeven, het blijkt een populaire gezegde op de socials. In ons geval klopt het zeker. Dit seizoen was best kostbaar. Bij het ophalen ramde Pat meteen al een stuk van de caravan stalling af,  met een deuk als gevolg. Op de camping in Lieren, notabene toen we een nachtje thuis sliepen was er een windhoos die onze luifel sloopte. Door teveel zon zit er een scheur in de hoes die de dissel beschermd. Oja, en de WC was ook niet meer te redden waardoor we in Oostenrijk op zoek moesten naar nieuwe onderdelen. Dan nog een airco, ventilator, bankje voor buiten, 2 nieuwe tafels en een topper.

We gaan ondanks dat lekker door met nieuwe avonturen maken. De Nostalgiebahn is daar een mooi voorbeeld van. We zijn in heel wat verschillende liftjes een berg op gekomen. Maar een liftje uit 1959 waar we niet naast elkaar kunnen zitten was nieuw. Het is letterlijk een stoeltjeslift. Ieder zit in z'n eigen houten stoeltje en wordt naar boven gehesen. De Nostalgiebahn gaat naar naar 1610 meter, dat duurt dan wel 20 minuten. Het ritje naar boven in het krakkemmige stoeltje is heel rustgevend. Het lijkt alsof we kalm over een bos en over een alm zweven, maar dan dus helemaal alleen in een enkelzitter. Eenmaal boven heeft Pat honger, we vinden een plekje buiten op het terras. Na de cappuccino gaan we naar binnen, het is voor ons echt te koud buiten want het waait een beetje.

Binnen bestellen we beide een heerlijk goulash met veel mals vlees, knödel en zuurkool. Het uitzicht is hier fantastisch. We zien in de verte zelfs de Großvenediger. Om ons heen zijn het de Chiemgauer Alpen.

We zijn in de Chiemgau, een zuidelijk deel van Beieren waar we nog niet vaak zijn geweest, de Allgäu kennen we al iets beter. Omdat we nu geen kaart hebben om gratis bergliften te nemen denken we wat te missen. Sommige liften kosten €55 per persoon, dat zou te kostbaar worden. Syl heeft een camping gevonden, een dorp verder in Ruhpolding waar we die kaart er wel bij krijgen. Dat is een overweging om terug te gaan naar dit prachtige gebied, misschien volgend jaar?

Enfin we zitten nog in de berghut op 1610 meter en Pat wil wel naar het gipfelkreuz. Het blijkt 40 minuten steil naar boven te gaan, dus Syl moet even geduld hebben en een boek lezen in de berghut, helemaal niet zo erg met dit uitzicht en een bakkie thee. 

Het blijkt allemaal mee te vallen en Pat raced de steile berg in 16 minuten naar boven, hoppa 170 hoogtemeters. Het uitzicht op de top is bijna hetzelfde als in de hut, maar aan de noord kant van de berg is goed te zien dat de Alpen abrupt eindigen.

Met hetzelfde liftje gaan we weer naar beneden, ieder een eigen stoeltje. Een half uurtje later zijn we alweer bij De Pep waar het nog warm is en we in de schaduw van onze boom tot half 7 buiten kunnen zitten, daarna zakt de temperatuur heel snel. Zaterdag is een stralende dag die we benutten als vakantie dag, weinig actie dus. Heel kort kijken we nog eens inn de Max Aicher arena of er Nederlandse schaatsers aan het trainen zijn, maar helaas niet vandaag. Pat fietst een stukje en rond 5 uur wandelen we naar de Inzell Saloon. Een knus restaurantje in Amerikaanse sfeer, we eten er een hamburger. In de caravan kijken we naar een hysterische aflevering van Make up your mind.

Vandaag is de Michaeli Ritt, een paardenrit door de stad. Daarbij een kerkdienst, markt en muziek, een heus dorpsfeest. Op de camping wordt al om 10 uur bier gedronken en de dame bij de receptie is in dirndl, tradities zijn er om bewaard te blijven in Beieren. Ergens in de middag na wat gepoetst te hebben in de caravan, want De Pep wordt volgende week weer opgehokt, gaan we naar de Michaeli Ritt kijken. De paarden en hun berijders en begeleiders staan zich net buiten te camping op te stellen. Ze kunnen geen beter weer hebben voor deze rit.

In grove lijnen is het te vergelijken met een bloemen corso of een carnavals optocht. Het gaat vooral om het samen zijn en gemeenschappen samen houden. Er komen tientallen paarden voorbij, de een nog mooier versierd dan de ander. Vaak draagt er iemand een vaandel met de naam van het dorp waar ze vandaan komen. We herkennen een paar namen zoals Ruhpolding en Siegsdorf. Mannen, vrouwen en kinderen zijn veelal traditioneel gekleed, dus lederhose en Dirndl, dit geldt ook voor veel bezoekers. Later komen we ook nog wat wagens bij met muziekanten, ze spelen traditionele trompet en fluit muziek. Aan traditie hier dus geen gebrek, erg leuk om bij te zijn.

Maandag maken we nog wat hoekjes en gaatjes in de caravan schoon, zo'n klein huisje heeft namelijk heel veel van deze hoekjes en gaatjes. Als we nu al veel van de binnenkant schoon hebben hoeven we thuis minder te doen en heeft Pat nog een paar dagen weekend. Vandaag mag Syl haar op maat gemaakt kussen ophalen in Traunstein. Het kussen is heel mooi en kleurrijk geworden en kan zowel thuis als in de caravan gebruikt worden. Nu we hier toch zijn kunnen we het niet laten om weer naar het ramen restaurant te gaan voor een bakkie soep. Terug bij de auto laden we de fiets uit, Pat is op de fiets gekomen en wil weer terug fietsen, het is er mooi weer voor. Van het vrij vlakke Traunstein rijden we zo de bergen weer in, het blijft bijzonder te zien dat in zuid-Beieren de Alpen plotseling beginnen. In de avond wandelen we naar de foodtruck die op de camping staat en bestellen curryworst togo. 

De laatste dag op de camping gaan we kalm aan de slag met nog meer schoonmaken en spulletjes inpakken. Een klein boodschapje voor de komende 2 reisdagen en wat luieren met mooi uitzicht. 'S middags wandelen we nog eens naar de Enzianstüberl voor een drankje. Er zijn al boterhammen gesmeerd voor de komende 2 dagen, de restjes zijn ons avondeten. We zijn helemaal klaar voor de rit naar huis. De route naar Apeldoorn verloopt niet via de kortste weg, maar de rustigere langere weg. Woensdag de eerste 600km die we in 9 uur afleggen. Via internet hebben we een camping nabij Kassel gevonden waar we de caravan aan de auto kunnen laten hangen. Dit scheelt heel wat werk bij aankomst en vertrek. Op deze tijdelijke camping eten we meegebrachte aardappel salade met een eitje en wat augurken, we houden het zo simpel mogelijk. Het aangekoppeld blijven blijkt goed te werken, donderdag ochtend rijden we zo de camping weer af. Het laatste stuk is maar 320km, om 12:15 zijn we al thuis.

Onderweg eten we de boterhammetjes die we in Inzell hebben gesmeerd en nog best vers smaakten omdat we ze in de koelkast hebben bewaard, wat een goede voorbereiding zeg! Thuis parkeren we de Pep achter het huis en beginnen met uitpakken. Morgen gaan we weer verder en dan krijgt de caravan ook van buiten een wasbeurt. Zo hebben we het volgende seizoen meteen een schone Pep.

Het was weer een heerlijke vakantie waar we opnieuw moesten leren dat het niet erg is om een dagje niets te doen, het blijft moeilijk. We vonden Beieren net zo leuk als Karinthië. Dat is goed nieuws, want Beieren is een stukje dichterbij.

Dit jaar hebben we 156 dagen niet rhuis geslapen, 30 april tot 2 oktober. Daar zit dan de roadtrip door de Balkan en het lange verblijf in Lieren bij. Dit was het derde jaar dat we zolang van huis waren en het is wederom goed bevallen. Nu zijn we terug in ons iets te grote huis en is het weer wennen aan de trappen en alle ruimten. Dit geeft ons om de tijd en ruimte om te prakkiseren hoe we het volgend jaar gaan doen. Dus...

... tot later... en Chiemgau, we vinden je leuk